To szwedzka odpowiedniczka Marii Konopnickiej, bo Elsa Beskow w malarski sposób wplatała delikatne postaci dzieci w piękny świat roślin, zwierząt i postaci z folkloru.

Ilustracje do pierwszego wydania znanej polskim dzieciom książeczki Na jagody zaczerpnięto nawet w dzieł Elsy Beskow, choć pewnie ani Maria Konopnicka, ani szwedzka ilustratorka nie miały o tym pojęcia. Tymczasem artystka stworzyła nie tylko kilkadziesiąt książeczek dla dzieci, których wydania wciąż są wznawiane, ale też elementarze, abecadła oraz śpiewniki dla szwedzkich szkół.

Elsa Maartman uczyła się w Whitlockska samskolan, gdzie po raz pierwszy spotkała się z pedagogiczną doktryną Ellen Key, bowiem autorka Stulecia dziecka prowadziła zajęcia na jej wydziale. Później Elsa studiowała Edukację Artystyczną w Szkole Technicznej (Tekniska skolan, obecnie Konstfack) w Sztokholmie. W czasie studiów poznała Natanaela Beskowa, studenta teologii i początkującego artystę, którego poślubiła w 1897 roku. Zamieszkali w Djursholm, gdzie Natanael rozpoczął pracę jako pastor, ona natomiast po studiach rozpoczeła pracę jako nauczycielka w lokalnej szkole koedukacjnej, której dyrektorem został później jej mąż. Mieli sześciu synów, z których najbardziej znani są geolog Gunnar Beskow, artysta Bo Beskow i radny ds. edukacji Börje Beskow. Elsa godziła obowiązki domowe z pracą zawodową, dzięki której w znacznej części utrzymywała całą rodzinę.

Swoją pierwszą pracę jako ilustratorka dostała w wydawnictwie Szwedzkiego Magazynu dla Nauczycieli (Svensk läraretidnings förlag), odpowiedzialnego również za czasopisma świąteczne. W 1894 Beskow zaczęła współpracę z czasopismem dla dzieci Jultomten, gdzie obok artystek takich jak Jenny Nyström projektowała okładki czasopisma, a także kartki okolicznościowe, w tym także świąteczne.

W 1897 roku wydała ilustrowaną Sagan om den lilla, lilla gumman (Bajka o małej staruszce), opartą na tekście starej rymowanki, którą słyszała od babci w dzieciństwie. Po debiucie rozpoczęła karierę artystyczną i pisarską, obejmującą prawie 40 publikacji. Prawdziwym przełomem była jednak wydana w 1901 roku Puttes äventyr i blåbärsskogen (Przygody Puttego w lesie jagodowym), bajka o małym Putte, który chcąc przygotować prezent imieninowy dla swojej mamy razem z pomocą Króla Jagód zbiera kosze pełne borówek i brusznic. Ilustracje z tej publikacji pojawiły się na polskim rynku w tekstem Marii Konopnickiej Na jagody.

Inne cieszące się popularnością do dziś książki autorstwa Elsy Beskow to Olles skidfärd (Zimowa wyprawa Ollego, 1907) Tomtebobarnen (Dzieko wioski skrzatów, 1910), Hattstugan (Kapeluszowa chatka, 1930. Jej ilustracje do książek dla dzieci wpisywały się w ówczesny nurt pedagogiczny Ellen Key i nowych pomysł na wychowanie i kształcenie najmłodszych. Sielskie i kolorowe scenki z lasu, gdzie dzieci wchodzą w świat zwierząt i roślin, był idealną mieszanką estetyki i zasad „bawiąc, uczyć”, bo podczas lektury dzieci miały nie tylko uczyć się odpowiednich wzorców moralnych, ale też szacunku do przyrody.

Początek XX wieku był przełomem dla ilustratorów i przyniósł wielu artystów i artystek, którzy specjalizowali się niemal wyłącznie w ilustrowaniu bajek dla dzieci, ale też wciąż cieszących się popularnością baśni i podań. Imaginarium Beskow z pewnością wywodzi się z XIX-wiecznej tradycji ilustracji książkowej, zaś pisane przez nią opowieści mają cechy legend i ludowych historii. Wiele stworzonych przez nią historii doczekało się adaptacji filmowej, a jej ilustracje reprodukowane są na licznych przedmiotach, głównie przeznaczonych dla dzieci. Obecnie nagrodą jej imienia wyróżnia się autorów i autorki najlepszych powieści obrazkowych dla dzieci. W Polsce wydano dwie książki Elsy: Zimową wyprawę Ollego oraz Słoneczne jajo.