Ta szwedzka artystka znana jest przede wszystkim z ilustracji do czasopism i książek dla dzieci.

Urodziła się w Göteborgu i rozpoczęła naukę na tamtejszej Konsthögskolan Valand, po czym przeprowadziła się do Sztokholmu i kontynuowała studia na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych. Jej najwcześniejsza twórczość to typowo akademickie malarstwo historyczne i rodzajowe, choć najchętniej przedstawiała kobiety i dzieci.

Dzięki stypendium udało jej się wyjechać również do Paryż,a gdzie przebywała w latach 1882–1886 i jak wiele innych kobiet uczyła się w Académie Julian. Nyström wystawiała swoje obrazy na Salonie Paryskim, ale poza śledzeniem najnowszych trendów artystycznych i wprowadzaniem nowinek technicznych do swojej twórczości, we Francji zainteresował ją również inny, bardziej komerycjny wymiar sztuki. Nyström poznała bowiem dynamicznie rozwijający się rynek pocztówek i korespondencyjnie próbowała przekonać szwedzkie wydawnictwo Bonnier do rozpoczęcia produkcji pocztówek. Wysłała propozycję rysunków na podstawie Przygód małej Vigg w Wigilię” (Lille Viggs äventyr på julafton) Viktora Rydberga, które pomimo aprobaty i wstawiennictwa samego autora tekstu zostały odrzucone przez wydawnictwo. Ostatecznie książka ukazała się w 1871 roku nakładem firmy S. A. Hedlund. Ta krótka opowieść bożonarodzeniowa dla wszystkich grup wiekowych była szeroko drukowana i od tamtej pory stała się klasyką bożonarodzeniową w Szwecji. Jenny Nyström ostatecznie stała się najbardziej płodną malarką i ilustratorką w Szwecji. Przez wiele lat ilustracje te były dystrybuowane przez wydawnictwo Strålin & Persson AB w Falun.

W 1882 roku wydała Barnkammarens Bok (Książkę przedszkolną) z ilustracjami oraz samodzielnie skomponowanymi rymowankami. Tego typu publikacje, obok abecadeł z ilustracjami Ottilii Adelborg (1855–1936) i Elsy Beskow (1874–1953), zyskiwały na popularności dzięki zmianie postrzegania dzieci w szwedzkim społeczeństwie: najmłodszych zaczęto traktować jako przyszłość narodu, dlatego ładnie wydane książeczki miały szczególne znaczenie dla ich rozwoju moralnego i estetycznego. Stąd na okładce Książki Nyström przedstawiła małego chłopca w swoim królestwie – pokoju dziecięcym, również swego rodzaju nowości w mieszczańskich domach ówczesnej Szwecji. Piękny, o niemal anielskim wyglądzie, chłopiec stoi wśród swoich zabawek i przegląda samodzielnie książeczkę, bowiem wiele z dedykowanych najmłodszym wydawnictw miało samym swoim atrakcyjnym wyglądem przykuwać ich uwagę.

Po powrocie z Paryża Nyström rozpoczęła karierę ilustratorską, biorąc zlecenie na ilustracje publikacji Alberta Ulrika Bååtha poświęconej mitom nordyckim (Fornnordiska sagor, 1886). Nyström zaangażowała się również w prace nad ilustracjami do nowego wydania Eddy prozaicznej Snorriego Sturlasona w opracowaniu Nilsa Fredrika Sandera (1828–1900). W 1893 roku opublikowano je z ilustracjami artystów takich jak Mårten Eskil Winge, Carl Larsson i Anders Zorn.

Współpracowała m.in. z redkacją czasopisma Jultomten, które na początku XX wieku regularnie zlecało jej zaprojektowanie okładek kolejnych numerów. To właśnie na łamach tego czasopisma Nyström spopularyzowała postać tytułowego świątecznego skrzata w spiczastej czapce i z białą brodą. Bogata twórczość Jenny Nyström (wykonała około 3000 kartek bożonarodzeniowych oraz około 2500 obrazów i rysunków o tematyce nawiązującej do szwedzkiego folkloru) miała szczególny wpływ na wyobrażenie postaci jultomten w szwedzkiej wyobraźni zbiorowej.

Nyström zasłynęła w całej Szwecji z malowania nie tylko krasnoludków, ale wszelkiego rodzaju kart okolicznościowych i innych kompozycji często reprodukowanych na kartach świątecznych i okładkach czasopism. Co więcej, była też typem nowoczesnej, samodzielnej finansowo kobiety: w 1887 roku, w wieku 33 lat, wyszła za mąż za studenta medycyny Daniela Stoopendaala, który jednak z powodu gruźlicy nigdy nie ukończył studiów i nie podjął wymarzonego zawodu. Jenny musiała więc utrzymać siebie, męża i syna dzięki swojej twórczości, podczas gdy Daniel zajmował się jej sprawami biznesowymi. Po jego śmierci w 1927 roku sama zarządzała swoim majątkiem, a ich syn – Curt Nyström Stoopendahl (1893-1965) – poszedł w jej ślady i rozpoczął własną karierę ilustratorską, choć mocno osadzoną stylistycznie w dziedzictwie matki. Nawet jego sygnatura malarska, przypominała podpis Jenny. Nyström uchodzi za jedną z najważniejszych ilustratorek książkowych i autorek dla dzieci w Szwecji, a jej kompozycje odzyskują nowe życie w kolejnych reprodukcjach, rozpowszechniając jej dzieła wśród młodych pokoleń.