Była jedną z pierwszych ilustratorek szwedzkich, które utrzymywały się ze swojej sztuki.

Była czwartą z pięciu córek średniozamożnej rodziny naczelnego dowódcy Brora Jakoba Adelborga, który był zapalonym rysownikiem. Po śmierci ojca w 1865 roku rodzina przeniosła się najpierw do Uppsali, a następnie do Sztokholmu. Pomimo trudnej sytuacji finansowej w domu rodzinnym, Ottilia i jej siostry Maria (1849–1940) oraz Gertrud (1853–1942) należały do ​​pierwszego pokolenia kobiet, które miały możliwość zdobycia wykształcenia zawodowego. Ottilia kształciła się w Szkole Technicznej (Tekniska skolan, obecnie Konstfack) w Sztokholmie w latach 1875–1877, a następnie w Królewskiej Szwedzkiej Akademii Sztuk Pięknych w latach 1878–1882. W trakcie studiów rozpoczęła pracę artystyczną jako ilustratorka czasopism dla dzieci.

Jako autorka zadebiutowała w 1884 roku książką Barnens julbok för mamma och smättingarne, którą uznano za pierwszą szwedzką książkę dla dzieci o wysokiej jakości. Jej późniejsze publikacje, Barnens lilla julbok, Ängsblommor, Blomstersiffror, Prinsarnes Blomsteralfabet, a zwłaszcza Pelle Snygg i Barnen i Snaskeby, są uważane za odrodzenie szwedzkiej książki dla dzieci, zarówno pod względem treści, jak i prezentacji obrazów. Zgodnie z popularną wówczas doktryną pedagogiczną Ellen Key, autorki Stulecia dziecka, książki dla dzieci miały przede wszystkim uczyć: nie tylko samego czytania, ale przede wszystkim odpowiednich wyborów etycznych. Ottilla Adelborg stworzyła więc estetyczny, przyciągający uwagę dzieci, ale też wpisujący się w secesyjną estetykę kwietny alfabet, bowiem ilustrowane abecadła miały pomagać dzieciom naukę literek. Natomiast książki narracyjne dawały jasne wzorce zachowań, przynajmniej według oskariańskiego, uładzonego społeczeństwa szwedzkiego, według którego dzieci powinny być czyste, porządne, grzeczne i spokojne.

Ilustrowała również inne książki dla dzieci, np. autorstwa Zachariasa Topeliusa i Selmy Lagerlöf, ballady Alice Tegnér i Przygody Lille Vigga Viktora Rydberga. Jej ilustracje zostały nagrodzone na Wystawie Światowej w Chicago w 1893 roku i spotkały się z dobrymi recenzjami ówczesnej prasy.

Odniósłszy sukces, wynajęła letni dom w Gagnef w 1903 roku. Ta miejscowość w popularnym wśród malarzy narodowo-romantycznych regionie Dalarna zainspirowała artystkę do rysowania mieszkańców w ich kolorowych strojach, znalazła tu również ujście dla swojego zainteresowania rękodziełem i lokalną historią. Założyła szkołę snycerstwa i z pomocą przyjaciół zbudowała lokalne centrum historyczne, które zostało przekazane parafii. W kilku książkach opisuje ludzi, zwyczaje, tradycje i legendy, jako pełna współczucia obserwatorka i skrupulatna dokumentalistka.

Razem z siostrami Marią i Gertrud zbudowały tu własny dom i zamieszkały w Dalarnie na kolejne 30 lat, aż do końca życia. Angażowały się w różne sprawy i działały w wielu obszarach poza swoimi zawodami, polityką, prowadzeniem domu, edukacją itd. Ich dom był otwarty dla wszystkich przyjaciół z elity kulturalnej, do której same należały. Przyjeżdżali tu przyjaciele z książek dla dzieci: Elsa Beskow z mężem Nathanaelem, Alice Tegnér i Anna Maria Roos, zaprzyjaźnione artystki: Hildegard Thorell, Hilma af Klint i inni, przyjaciółki z Dala: Emma Zorn, Karin Larsson z Sundborn i Hilda Munthe. Częstymi gośćmi byli również przyjaciele rzemieślnicy: Gustaf Anckarkrona, Lilly Zickerman, Märta Måås Fjetterström oraz małżeństwo Wålstedt z Näbbacksholn. Łączyło ich wielkie zainteresowanie historią kultury, m.in. z rodzeństwem Axelem i Gerdą Boethius, Sigrid Leijonhufvud i Arturem Hazeliusem.

W domu sióstr funkcjonuje dzisiaj Ottilia Adelborgsmuseet.

Źródło informacji: https://ottiliaadelborgmuseet.se/ottilia-adelborg/