Była jedną z pierwszych zawodowych i profesjonalnych artystek obszaru nordyckiego.

Hanna Pauli (z domu Hirsch) pochodziła z bogatej rodziny o żydowskich korzeniach. Od wczesnych lat przyjaźniła się z pochodzącą z podobnej rodziny Evą Bonnier, z którą to zapisała się do prywatnej szkoły Augusta Malmströma w Sztokholmie, gdzie studiowała w latach 1876–1879. Podjęła też dalsze studia na Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Sztokholmie, która od 1864 roku otworzyła się na studentki. W 1885 roku wyjechała do Paryża, gdzie studiowała na Académie Colarossi.

Podczas pobytu w Paryżu stała się częścią nordyckiej kolonii artystycznej, dzieliła pracownię na Montparnasse z grupą innych kobiet-artystek, m.in. Jenny Nyström i Venny Soldan, z którymi studiowała na Académie Colarossi. Portret tej drugiej był szeroko komentowany w Skandynawii po jego wystawieniu; Hanna ukazała koleżankę wbrew ówczesnym standardom prezentacji kobiet w sztuce: nieelegancko ubraną, w swobodnej pozie, z ubrudzonymi rękami. A jednak atrybuty rzeźbiarskie (wówczas Soldan jeszcze skupiała się na tej dziedzinie sztuki, po powrocie do rodzinnej Finlandii głównie malowała) w rękach portretowanej to zabieg bliski tradycji przedstawiania artystów: w pracowni, z przyporami, w tle stoi nawet bozzetto. Niemniej, „odpychający” wyraz twarzy artystki, uchwyconej tak jakby w pół słowa, uznano za nieprzyzwoity. Jednocześnie, obraz przyjęto na Salon Paryski i uznano za przedstawienie nowoczesnej kobiety.

Sama Hanna Hirsch również była artystką nowoczesną. Za obraz otrzymała medal trzeciej klasy na Wystawie Światowej (1889) w Paryżu. Swoje prace wystawiała też podczas Światowej Wystawy Kolumbijskiej w Chicago w 1893 roku. Po powrocie do Szwecji była w bliskim kręgu towarzyskim feministki Ellen Key (1849–1926) oraz współtworzyła grupę artystyczną Przeciwników (Opponenterna), współtworząc w 1886 roku Konstnärsförbundet (Związek Artystyczny). W 1887 roku poślubiła malarza Georga Pauliego, ważną postać sztokholmskiego środowiska artystycznego.

Jej styl artystyczny początkowo był wypadkową realizmu i impresjonizmu, w szwedzkich kręgach określany mianem „juste millieu”, czyli sztuki środka. Na obrazach takich jak Śniadanie widać nie tylko świetlistość i lekkość barw przeciwstawiona jest grubym impastom, który to efekt najprawdopodobniej uzyskała użycie ściereczki do czyszczenia pędzli. Jednak w latach 90. XIX wieku zwróciła się ku symbolizmowi, charakterystycznemu dla narodowego romantyzmu popularnego w całej Skandynawii. Pauli podejmowała więc tematy inspirowane średniowieczem i bajkowością, a w obrazach z tego okresu pobrzewiają echa twórczości prerafaelitów.