Była pierwszą nordycką artystką, która zdobywała wyróżnienia najwyższej rangi tak w Danii, jak i za granicą.

Studiowała najpierw Monachium, a w 1881 roku przyjechała do Paryża. Tam uczyła się w Académie Trélat, gdzie nad pracami studentek czuwali m.in. Léon Bonnat i Jules Bastien-Lepage. W obu miastach towarzyszyła jej szwedzka malarka Jeanna Bauck, która była też jej najważniejszą modelką. Pierwszy obraz Wegmann wystawiony na Salonie Paryskim był to właśnie portretem Jeanny z 1881 roku. Debiut okazał się ogromnym sukcesem, bo otrzymała za niego wyróżnienie honorowe. Obraz został też doceniony na Światowej Wystawie w Paryżu w 1889 roku.

Portret Jeanny z pozoru wydaje się niewinny. Kobieta została „przyłapana” na lekturze książki, którą odłożyła teraz na bok, zakładając czytaną stronę palcem. Patrzy w naszą stronę z lekkim uśmiechem, jakby chciała coś powiedzieć. Obok niej używane przybory malarskie sugerują, że lektura jest tylko przerwą przy pracy, a jednocześnie oba atrybuty pokazują Jeannę jako artystkę, ale też intelektualistkę.

Jak pisze Carina Rech w fenomenalnej książce Becoming Artists: Self-Portraits, Friendship Images and Studio Scenes by Nordic Women Painters in the 1880s., sposób przedstawienia Jeanny, a szczególnie jej poza, był na te czasy niekonwencjonalny: w stroju roboczym malarka siedzi na stole, zakładając nogę na nogę, a nie – jak przystało w towarzystwie – krzyżując kostki. To dzieło badaczka zestawia z późniejszym portretem Jeanny z 1885 roku, o którym sama portretowana pisała, że został namalowany „comme il faut”, a więc bardziej w zgodzie z panującymi konwenansami – w eleganckim stroju, z okularami, lekko odchylona na krześle.

Berthę Wegmann i Jeannę Bauck łączyła wyjątkowa przyjaźń. Razem mieszkały w Monachium, a potem przeprowadziły się do Paryża, gdzie dzieliły pracownię, a nawet czasami wspólnie malowały dzieła (przykładowo, Bertha malowała dłonie na portretach sygnowanych przez Jeannę). To jednak Bertha zyskała większą sławę; poza nagrodami za jej portret Jeanny, otrzymała również trzecią nagrodę na Salonie Paryskim za portret siostry w 1882 roku. Była to wówczas najwyższa nagroda przyznana artystce ze Skandynawii. Wystawiała swoje prace pod francusko brzmiącym nazwiskiem Berthe Vegman.

‍Po powrocie z Paryża została wybrana jako pierwsza kobieta uczestnicząca w zebraniach członków Królewskiej Duńskiej Akademii Sztuk Pięknych, otrzymała również najwyższe duńskie odznaczenie przyznawane artystom: Medal Thorvaldsena. W 1887 roku stała się pełnoprawną członkinią kopenhaskiej Akademii, zasiadała w zarządzie wybierającym dzieła na wystawy w Charlottenborg.

Miała własne uczennice, wśród nich Marie Triepcke (późniejsza Krøyer). Portret Marie w wieku 16 lat jest jednym z najlepszych dzieł malarskich Wegmann. Oprócz aktywnego uczestnictwa w edukacji młodych artystek, Wegmann do 1907 była również członkinią zarządu Szkoły Rysunku i Sztuki Przemysłowej dla Kobiet (Tegne- og Kunstindustriskolen for Kvinder). Reprezentowała Danię na wielu wystawach światowych, w tym Wystawie Kolumbijskiej w Chicago w 1893 roku.