Był dobrym znajomym Friedricha, stąd widoczne podobieństwo w ich sposobach przedstawiania natury.
Jednak Dahl zapamiętany jest przede wszystkim jako malarz narodowy Norwegów, bo jego twórczość była bezprecedensowa dla ukazywania ojczystego krajobrazu.
Dahl rozpoczął swoją naukę w rodzinnym Bergen, a potem kontynował edukację artystyczną w Kopenhadze. Później podróżował po Europie m.in. Italii, którą zwiedził w latach 1820-1821, a ostatecznie osiadł w Dreźnie, gdzie zamieszkał w 1818 roku.
Głównym tematem jego malarstwa pozostawała jednak Norwegia, który odwiedził ponownie w 1826 roku: udał się w dłuższą podroż po Telemarku, Vestland i fiordów zachodniej Norwegii. Łącznie wracał do Norwegii pięć razy, ale większość pejzaży namalował z pamięci.
W jego pejzażach dominowały przede wszystkim góry, fiordy i wodospady, a także motywy odnoszące do przeszłości, takie jak menhiry. Za „ikoniczne” dzieło narodowe Norgwegii uchodzi Widok ze Stalheim – w dziele tym Dahl połączył romantyczną wzniosłość obecną w potędze przyrody z duchem narodu reprezentowanego przez wiejską ludność na jej tle.
Choć w jego twórczości widać niemal elementy mistyczne (tęcza w powyższym krajobrazie była interpretowana jako pierwiastek boski), był też na bieżąco z odkryciami naukowymi, w tym badaniami Luke’a Howarda dotyczącymi chmur. Klasyfikacja angielskiego naukowca zainspirowała malarzy do własnych poszukiwań i szkicowania nieba, które przełożyło się na bardziej wnikliwe przedstawianie obłoków wedle ich natury i cech. W göteborskim Muzeum Sztuki zachowała się ciekawa kolekcja studiów chmur pędzla Johana Dahla. Więcej przeczytasz tu:
Dahl był również bezpośrednio zaangażowany w działania na rzecz ratowania zabytków średniowiecznej norweskiej kultury, szczególnie kościołów słupowych (stavkirker). W 1837 roku opublikował ilustrowaną rozprawę, zwracając uwagę na stan tych zabytków norweskiej kultury. Z jego inicjatywy w 1844 roku powstało Towarzystwo Opieki nad Norweskimi Pamiątkami Przeszłości (Foreningen til norske Fortidsminnesmerkers Bevaring) zajmujące się przede wszystkim drewnianą architekturą kościołów słupowych, a sam Dahl zaangażowany był w rekonstrukcję wielu z nich, w tym zakup i przeniesienie na Dolny Śląsk kościoła z Vang. To właśnie dzięki namowom malarza kościoł w Vang został sprzedany królowi Prus, Fryderykowi Wilhelmowi IV i przeniesiony na tereny dzisiejszego Karpacza. W dużej mierze to dzięki Dahlowi kościoły słupowe urosły do rangi symbolu norweskości.
No responses yet