Przyjął nazwisko Ring od wsi na duńskiej Zelandii i podpisywał prace jako L.A. Ring.

Na wczesnym etapie twórczości Lauritsa Andersena widoczne jest zainteresowanie życiem duńskiej wsi i zwrócenie uwagi na codzienność prostych, biednych ludzi. Sam był mocno związany z miejscowością, z której pochodził, bowiem w 1881 roku postanowił przybrać nazwisko „Ring” od wsi, w której się urodził.

Szczególnie interesowały go tereny podmiejskie i różne typy społeczne, które portretował w scenach codziennych. Częstym motywem jego twórczości jest próg: bohaterowie jego obrazów wyglądają przez drzwi, okna, przedstawieni z profilu lub tyłem do widza opierają się o ramę lub framugę i patrzą w dal, oczekując pociągu, gościa albo końca deszczu.

Dróżnik to pierwszy obraz, który dał malarzowi rozgłos. Zaangażowany politycznie, Ring przedstawił swoje polityczne poglądy w obrazie stojącego tyłem dróżnika w chodakach, przyglądającego się nadjeżdżającemu z daleka pociągowi. Kolejnictwo było wówczas jednym z głównych szans rozwoju duńskich wsi. Duński symbolista namalował ten obraz jeszcze przed wyjazdem do Francji, a mimo to zastosował kolorystykę i utworzył nastrój charakterystyczny dla malarzy skandynawskich malujących w Grez-sur-Loign. Potem przebywał w Paryżu i podróżował po Italii, studiował również krótko u P. S. Krøyera. Jego późniejsze malarstwo to sceny rodzajowe inspirowane twórczością francuskiego realizmu, ale również symboliczne pejzaże i sceny wnętrz. Często portretował również swoją żonę, Sigrid Kähler. Za obraz W drzwiach ogrodowych (1897) otrzymał brązowy medal na paryskiej Światowej Wystawie w 1900 roku.

Ten duński malarz kojarzony jest głównie z symbolizmem, ale na tym obrazie dochodzi do głosu realizm i prostota tematu. W twórczości Ringa pojawiają się tak sceny rodzajowe z udziałem zwykłych ludzi i tematów społecznych, jak pejzaże, przedstawiające przede wszystkim surowy krajobraz Danii. Zelandzki krajobraz przedstawiony na obrazie Letni dzień w Roskilde Fjord (1900) to z kolei nawiązanie do „słonecznych” pejzaży Eckersberga, mających w trudnych czasach dodawać Duńczykom optymizmu. Po utraceniu zamorskich kolonii i znacznej części Szlezwikiu w 1864 roku Dania musiała zmienić narrację z potęgi morskiej na „mały, dumny kraj”. Typowe dla duńskiego krajobrazu błota i rozlewiska ukazane są podczas jednego z najcieplejszych dni duńskiego lata, przez co przedstawienie zyskuje na nastrojowości.