Jeden z trzech członków tzw. Szkoły Varberg.
Karl Nordström uczył się w latach 1875-1876 na kursie przygotowawczym do sztokholmskiej Akademii Sztuk Pięknych. Rok później rozpoczął naukę w prywatnej szkole Edvarda Perséusa, bo pomimo kursu przygotowawczego nie dostał się na Akademię. Jesienią 1880 roku wyjechał do Belgii, a w 1881 roku rozpoczął swój pobyt we Francji. Większość czasu spędził w Paryżu, ale podróżował też do Normandii. W latach 80. wielokrotnie wracał do Szwecji i z powrotem do Francji, głównie do Grez-sur-Loing, gdzie mieszkał do 1886 roku.
Po powrocie do Szwecji wszedł w szeregi Przeciwników (Opponenterna), ruchu młodych malarzy szwedzkich, którzy po pobycie we Francji zrewolucjonizowali myślenie o sztuce w Szwecji. Potem, podobnie jak większość Przeciwników, został członkiem założonego w 1886 roku Związku Artystów (Konstnärsförbundet). Wtedy też maluje obrazy silnie odwołujące się do malarstwa impresjonistów, tak jak w obrazie Próżność (1891), zawierającym dosłowny cytat z obrazu Claude’a Monet Impresja (Wschód słońca).
Lata 1893–1907 spędził przede wszystkim w Varberg, współtworząc tamtejszą kolonię artystyczną, inspirowaną lokalnym pejzażem i emocjami z nimi związanymi. Razem z Richardem Bergh i Nilsem Kreugerem spędzał wiosenne i letnie dni w Varberg, niewielkiej miejscowości na południowy wschód od Göteborga. Pozostający w listownym kontakcie z malarzami książę Eugeniusz określił tę kolonię mianem „Szkoły Varberg” (école de Varbere), posługując się podobnym określeniem na szkołę w Barbizon. Zainspirowani syntetyzmem Gauguina, Bergh, Kreuger i Nordström malowali morskie wybrzeże z sylwetką miejscowej twierdzy oraz plażę i niebo zgodnie ze stylem francuskiego postimpresjonisty.
To właśnie obrazy Nordströma zainspirowały Richarda Bergh do stworzenia jego teorii o malarstwie narodowym opartym na emocjach.
Czytaj też:
Po Varberg Nordström często przebywał na rodzinnej wyspie Tjörn na północ od Göteborga. Widoczne jest tu odejście od syntetyzmu na rzecz wcześniejszego stylu przypominającego impresjonistyczny dywizjonizm. Nastrojowe pejzaże namalowane przez Nordströma po 1907 roku wciąż skupiają się na niebie i efektach świetlnych, są jednak kolorystycznie bardziej stonowane.
No responses yet